اقناع: اهمیت اعتماد ، ارتباط برای کشورهای کوچک و محدودیت های رایانه ها

دکتر جورج ولا ، وزیر امور خارجه مالت ، استدلال می کند که اقناع نه تنها برای دیپلماسی بلکه به طور کلی برای جامعه نیز مهم است. او سه جنبه ترغیب را برجسته می کند. اول اهمیت بالای اعتماد به اقناع است: اعتماد زمینه ای را ایجاد می کند که در آن می توان از اقناع استفاده کرد.

اقناع بر خلاف اجبار است. ترغیب یک فرایند مثبت در برابر مفهوم منفی مرتبط با اجبار است. اقناع یک وضعیت ذهنی ناشی از توافق است ، در حالی که اجبار پذیرش یا انطباق اجباری است. ترغیب به معنای متقاعد کردن ، در حالی که اجبار به معنای تحمیل است. اقناع با استدلال پیروز می شود. اجبار تحت تأثیر اجبار قرار دارد.

ترغیب نتیجه فرایندی است که به موجب آن فرد موفق می شود دیگری را متقاعد کند که نظر شخص یا ارزیابی شخص خاص معتبر و قابل قبول است ، مبتنی بر دانش شرایط مرتبط ، ارزیابی هدفمند ، قضاوت خوب و تصمیمات واضح.

نیازی به ترغیب همتای شخص نیست که گزینه پیشنهادی ایده آل است ... کافی است متقاعد شود که خط عمل پیشنهادی یا تصمیم پیشنهادی در شرایط غالب بهترین است و برای آینده قابل پیش بینی معتبر است.

اگر از یکپارچگی ، احترام ، تجربه و اعتماد پشتیبانی شود ، ترغیب آسان تر می شود. اقناع به معنای تأثیرگذاری بر روند شناختی شخص برای پذیرش موافقت با یک پیشنهاد است.

استعدادها و مهارتهای یک قانع خوب

تجربه و یکپارچگی طرفدار ، به هیچ وجه وزنی را که توسط گیرنده مورد نظر از پیشنهاد به پیشنهاد داده می شود ، تأثیر نمی گذارد. تجربه و یکپارچگی احترام و عزت نفس را ایجاد می کند. اینها مواد اساسی ضروری برای تولید مهمترین عامل در هر بحث بین طرفین هستند که مایل به توافق بین آنها هستند ... اعتماد.

اعتماد قابلیت اطمینان است. اعتماد به نفس اعتماد به نفس است. اعتماد اعتبار می دهد. اعتماد باعث اطمینان می شود. اینها اصلی ترین "Desiderata" برای مشارکت در مذاکرات مثمر ثمر بین طرفین است که دارای دیدگاههای واگرا هستند ، جایی که هر طرف سعی می کند با ترغیب ، وسیع ترین حمایت از پیشنهاد خود یا راه دیدن چیزها را به دست آورد.

این جوهر دیپلماسی است که هنر مذاکره است ، خواه بین طرفین دارای دیدگاههای واگرا در مورد هر موضوعی باشد ، یا این که این اصطلاح بیشتر در مذاکرات یک ماهیت سیاسی بین دولتها مورد استفاده قرار می گیرد ، خواه آن به صورت دو جانبه باشد یا چند جانبهبشر

دیپلماسی یک هنر است. مانند هر هنرمند ، دیپلمات باید خصوصیات ذاتی خاصی داشته باشد ، که مانند هنرمند پر مصرف ، آنها باید با آموزش ، تجربه و انتقاد از خود پالایش کنند.

دیپلمات "ابزارهای" خود را دارد که باید آنها را با مهارت ، تاکتیک ، مانور ماهرانه ، چشم تیز به جزئیات و از همه مهمتر با زمان بندی قاطعانه استفاده کنند.

دیپلماسی ، به عنوان هنر ارتباطات ، نیاز به دانش کامل در مورد روانشناسی انسان ، زبان بدن و دانش گسترده ای از روند تفکر انسان و عوامل ، ذاتی و بیرونی دارد که بر آن تأثیر می گذارد.

تفاوت بین اقناع در روابط عادی و دیپلماسی بالا

تا زمانی که تصمیمات سیاسی و خطوط سیاست توسط سیاستمداران تعیین شود و نه توسط رایانه ها. توسط مغز انسان و نه توسط مدارهای چاپ شده رایانه از پایگاه داده های بی جان ، هنر اقناع همچنان مهمترین بخش در روند تصمیم گیری را بازی خواهد کرد ، خواه در روابط عادی بین خود سیاستمداران ، یا سیاستمداران و عموم مردم ،و همچنین بین دیپلمات ها ، در هر سطحی که مهارت های دیپلماتیک خود را تمرین می کنند.

هنر و علم سیاست خود مبتنی بر کسب حمایت مردمی توسط سیاستمداران از مرد در خیابان ، بر اساس پیشنهادات و خطوط سیاست ، طبق اعتقادات سیاسی و جهت گیری سیاسی سیاستمدار درگیر است.

این پایه و اساس بازی دموکراتیک است که در آن سیاستمداران با ارائه گزینه های مختلف سیاسی قبل از مردم ، با استفاده از تمام مهارت های خود برای ترغیب شنوندگان خود که پیام سیاسی آنها باعث اعتماد بیشتر و چشم انداز بهتر برای سعادت و مدیریت بهتر می شود.

به زبان ساده ساده ، مهمترین بازی این است که سعی در ترغیب بیشترین تعداد رای دهندگان برای اعتماد به شخصی که می تواند آنها را ترغیب کند که یکی از بهترین گزینه های سیاسی برای آینده کشورشان باشد ، آنها را ترغیب کند.

این امر همچنین برای مدعیان در مورد هر موقعیت نفوذ اعمال می شود ، انتخاب آنها به انتخاب رایگان اعضای سازمان درگیر بستگی دارد. حمایت از پیروزی با ترغیب کسانی که به شما اعتماد می کنند برای رهبری و تصمیم گیری از طرف آنها تصمیم می گیرند ، آغاز می شود.

ترغیب بر اساس کلیه معاملات سیاسی ، تمام تصمیمات سیاسی و کلیه مبادلات دیپلماتیک سیاسی است ، صرف نظر از این که این سطح در چه سطح انجام می شود.

اهمیت اقناع برای کشورهای کوچک

با برخی از استثنائات قابل توجه ، کشورهای کوچک از نظر اقتصادی ، مالی یا نظامی کشورهایی که بسیار بزرگتر هستند ندارند. البته مگر در مواردی که آنها روی سپرده های عظیم نفتی یا معدنی قرار بگیرند ، و مگر اینکه طی سالها به برخی از مرکز مالی تأثیرگذار قوی تبدیل شوند.

همانطور که گفته می شود آنها "نمی توانند وزن خود را دور بزنند". آنها نمی توانند به اهداف خود برسند ، یا اعتقادات خود را تحمیل کنند ، چه رسد به توافق نامه ها با استفاده از کشورهای "ابزار" که بسیار بزرگتر و تأثیرگذارتر هستند می توانند از آن استفاده کنند. آنها در صورت تصمیم گیری برای تحمیل مجازات یا محدودیت های تجاری ، توده مهمی برای ترک اقتصاد کشور دیگر ندارند. آنها با تحمیل محدودیت های مسافرتی یا تحریم های تجاری به کسی آسیب نمی رسانند.

کشورهای کوچک فقط می توانند احترام بگذارند و به اهداف خود برسند اگر به عنوان مثال ، آنها بتوانند همتایی را که با آنها در حال مذاکره هستند ، ترغیب کنند ، از اهمیت کشور خود ، خواه این ژئواستراتژیک ، سیاسی باشد ، یا اینکه فقط در کل اتفاق می افتدبرنامه های سیاسی کشور ترغیب می شود. باید با اثبات اینکه پیشنهاد موجود در جدول به نفع هر دو طرف است ، طرف مقابل را متقاعد کند.

برای اینکه به عنوان یک شریک مذاکره جدی در نظر گرفته شود ، یک کشور کوچک با پایدار ، معتبر ، قابل اعتماد و سازگار ، تصویر خود را تقویت می کند. هر کشور دیگری که با یک کشور کوچک مذاکره می کند ، باید در قبل و مهمتر از همه این ویژگی ها را ترغیب کند.

نتیجه می گیرد که دیپلمات های کشورهای کوچک برای متقاعد کردن و ترغیب همتایان خود از سایر کشورها و سازمان های بین المللی از اعتبار ، ارزش اعتبار و مهمتر از همه سوابق مداوم مداوم کشورشان در تحقق و متقاعد کردن همتایان خود ، باید از تمام مهارتهای مذاکره خود استفاده کنند. اجرای تعهدات و مسئولیت های انجام شده در توافق های قبلی.

انسان در مقابل کامپیوتر

سناریوی سیاسی ، اقتصادی ، مالی و اجتماعی جهان به سرعت در حال تغییر است. روشهای مدرن ارتباطی فرکانس و سرعت که مبادلات دیپلماتیک مورد استفاده قرار می گیرد ، به طرز چشمگیری تغییر کرده است. در دسترس بودن مقادیر زیادی از اطلاعات در لمس یک دکمه ، همراه با ذخیره سازی داده های نامحدود و سهولت بازیابی داده ها ، نحوه کار دیپلمات ها را برای قرن ها تغییر داده است.

علیرغم همه این تحولات ، عامل انسانی برای مبادلات دیپلماتیک و مذاکرات بین دیپلمات ها محوری و مهم است. رایانه ها می توانند گیگابایت اطلاعات را بارگیری کنند و بارهای کامیون های نوت و پرونده ها را بر روی پرونده های مبادلات دیپلماتیک چاپ کنند.

با این حال ، این تنها دیپلمات دلپذیر ، باتجربه و آماده است ، که در سطح شخص به فرد می توانند اعتماد به نفس ، اعتماد به نفس را منتقل کنند و همتای خود را ترغیب کنند. لمس انسان ، هرچه تحولات موجود در دنیای رایانه باشد ، باقی خواهد ماند.

هیچ رایانه ای نمی تواند پیام دیپلمات های پیام را از طریق یک دست گرم یا برقراری تماس چشم به چشم ، در رسیدن به توافق یا دستیابی به توافق ، به همتایان خود منتقل کند. در این بیانیه آخر ، مشاور عاقلانه من را وادار می کند که دیپلماتیک باشم و عجله کنم: "حداقل برای زمان!"

علی رغم همه این تحولات ، پرونده اصلی