فیبریلاسیون دهلیزی چیست؟

فیبریلاسیون دهلیزی (AF) شایع ترین نوع ریتم نامنظم قلب است و یکی از دلایل اصلی سکته مغزی است. دکتر Dhiraj Gupta ، مشاور الکتروفیزیولوژیست در بیمارستان قلب و قفسه سینه لیورپول ، توضیح می دهد که فیبریلاسیون دهلیزی چیست و چرا یک بررسی نبض می تواند به تشخیص آن کمک کند.

فیبریلاسیون دهلیزی به چه معنی است؟

به طور معمول ، ضربان ساز طبیعی قلب یک تکانه الکتریکی منظم را که از طریق قلب عبور می کند ، ارسال می کند. اما هنگامی که شخصی فیبریلاسیون دهلیزی (AF) دارد ، انگیزه های خود را از مکان های مختلف در دهلیز (اتاق های بالای قلب) آتش می زند و باعث ایجاد فعالیت الکتریکی هرج و مرج می شود و این باعث می شود آنها یک پالس نامنظم و گاه سریع داشته باشند.

کلمه فیبریلاسیون به معنای پیچش کنترل نشده و بدون هماهنگی الیاف عضلانی فردی است.

AF حدود یک میلیون نفر در انگلستان - یا 1. 7 درصد از جمعیت را تحت تأثیر قرار می دهد - اما بسیاری دیگر تشخیص داده نشده اند و نمی دانند که آن را دارند.

چرا چنین مشکلی است؟

AF خطر ابتلا به لخته شدن خون را افزایش می دهد ، که می تواند منجر به سکته مغزی شود. حتی اگر علائمی ندارید ، AF می تواند پنج بار خطر سکته مغزی را افزایش دهد. فعالیت الکتریکی سازماندهی شده همچنین به این معنی است که قلب به همان اندازه که باید پمپ نمی کند. این می تواند خطر نارسایی قلبی را بیشتر از خط افزایش دهد. خبر خوب برای افراد مبتلا به AF این است که با درمان صحیح این خطرات به طرز چشمگیری کاهش می یابد.

چرا مردم AF می شوند؟

احتمال پیروی از این بیماری به طور قابل ملاحظه ای افزایش می یابد و در هر 100 نفر بالای 65 سال حدود هفت نفر آن را دارند. جمعیت سالخورده به این معنی است که AF رایج تر می شود. فشار خون بالا و چاقی نیز این احتمال را بیشتر می کند ، زیرا آنها فشار اضافی را بر روی قلب قرار می دهند ، که می تواند باعث ایجاد تکانه ها برای آتش سوزی شود. بیماری عروق کرونر قلب ، بیماری دریچه قلب یا تیروئید بیش فعال نیز می تواند باعث AF شود.

علائم و نشانه ها چه هستند؟

معمول است که احساس نفس و خسته کنید ، اگرچه برخی از افراد به هیچ وجه علائمی ندارند.

تپش قلب (آگاهی از ضربان قلب شما) یک علامت شایع است. مردم آن را توصیف می کنند که گویی قلبشان در همه جا پرش می کند. همچنین احساس نفس کشیدن و خسته شدن معمول است ، اگرچه برخی از افراد به هیچ وجه علائمی ندارند. پالس نامنظم نشانه ای است که شما ممکن است AF داشته باشید ، بنابراین مهم است که بدانید چگونه خود را بررسی کنید. اگر نبض شما از الگوی ثابت پیروی نمی کند ، به پزشک عمومی خود بگویید.

چگونه تشخیص داده می شود؟

از آزمایش الکتروکاردیوگرام (ECG) برای تشخیص AF استفاده می شود. اما اگر AF بیاید و می رود - به عنوان پاروکسیسمال AF شناخته می شود - تشخیص آن با ECG دشوار است ، مگر اینکه در آن لحظه خاص در AF باشید. در این حالت ، یک ضبط کننده حادثه قلبی می تواند برای کمک به تشخیص مفید باشد. این یک دستگاه کوچک است که شما با خود نگه دارید تا بتوانید در هنگام بروز علائم ، ضربان قلب و ریتم خود را ضبط کنید.

افراد مبتلا به AF برای جلوگیری از یک قسمت چه کاری می توانند انجام دهند؟

الکل می تواند سلولهای موجود در قلب را تحریک کند که می تواند حمله را ایجاد کند. بنابراین اگر هر نوع الکل را می نوشید ، انجام این کار در اعتدال مهم است. برخلاف تصور عامه ، بریدن کافئین معمولاً برای اکثر افراد مبتلا به AF تفاوت زیادی ایجاد نمی کند ، و شواهد کمی وجود دارد که نشان می دهد جلوگیری از موقعیت های استرس زا می تواند به جلوگیری از آن کمک کند. با این حال ، جلوگیری از پیشرفت AF در وهله اول مهم است. اگرچه ما نمی توانیم جلوی پیری بدن خود را بگیریم ، می توانیم با اطمینان از اینکه یک سبک زندگی سالم داریم ، سعی کنیم وزن و فشار خون خود را تحت کنترل نگه داریم.

افراد مبتلا به AF چه دارویی دارند؟

هرچه زودتر تشخیص داده شود و تحت درمان قرار گیرد ، احتمال موفقیت بیشتر می شود.

کنترل ضربان قلب و ریتم شما به بهبود علائم و کاهش خطر نارسایی قلبی کمک می کند. Amiodarone ، Sotalol و Flecainide برخی از داروهایی هستند که برای تلاش برای بازگشت قلب افراد به ریتم طبیعی خود استفاده می شوند. هرچه زودتر تشخیص داده شود و تحت درمان قرار گیرد ، احتمال موفقیت بیشتر می شود. اگر کسی مدت طولانی AF مداوم داشته باشد ، کنترل ریتم آنها دشوار است ، بنابراین ممکن است به آنها دارویی مانند دیگوکسین یا مسدود کننده های بتا داده شود تا ضربان قلب خود را کاهش دهند.

مصرف وارفارین ، دارویی که باعث می شود لخته های خون کمتر شکل بگیرد ، خطر سکته مغزی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد. سطح وارفارین در جریان خون می تواند متفاوت باشد ، بنابراین افراد باید برای آزمایش خون منظم بروند تا مطمئن شوند که در دوز مناسب قرار دارند. با این حال ، داروهایی که نیازی به نظارت مکرر ندارند ، برای افراد مبتلا به AF در دسترس است. این گزینه های جایگزین برای افرادی است که با کنترل وارفارین خود یا برای افرادی که رسیدن به یک کلینیک را دشوار می کنند ، می جنگند.

آیا درمان های دیگری وجود دارد؟

از درمانی به نام فرسایش برای تلاش برای بازگشت ریتم قلب افراد به حالت عادی استفاده می شود. این شامل استفاده از انرژی فرکانس رادیویی برای گرم کردن و از بین بردن ناحیه ای از بافت است. شایع ترین شکل فرسایش ، جداسازی ورید ریوی است. رگهای ریوی لوله هایی هستند که خون را از ریه ها به قلب می کشند. AF معمولاً توسط تکانه های سریع در رگهای ریوی ایجاد می شود ، بنابراین جداسازی به صورت الکتریکی رگها را قطع می کند تا این تکانه ها را وارد قلب کند. این درمان برای افراد مبتلا به AF پاروکسیسمال حدود 80 تا 90 درصد است.

اگر مدت طولانی AF مداوم داشته باشید ، ممکن است به بیش از یک فرسایش یا درمانی به نام پیچ و خم کاتتر نیاز داشته باشید. این شامل داشتن فرسایش گسترده تر برای جلوگیری از گسترش بیشتر AF است. روشی دیگر به نام CardioVersion شامل استفاده از دستگاهی به نام Defibrillator برای ایجاد شوک الکتریکی کنترل شده به منظور بازگشت ضربان قلب به یک ریتم طبیعی است. این می تواند یک ریتم طبیعی را برای مدتی کوتاه بازگرداند ، اما به دلیل اینکه مشکل اساسی را مرتب نمی کند ، AF اغلب برمی گردد.

این شرایط چگونه بر زندگی روزمره افراد تأثیر می گذارد؟

از آنجا که AF می تواند غیرقابل پیش بینی باشد ، بنابراین شما نمی دانید چه زمانی ممکن است یک حمله رخ دهد ، برخی از افراد نگران بیرون رفتن یا فعال بودن هستند ، اما بیشتر آنها می دانند که با کمک داروها قادر به ادامه کار عادی هستند. بررسی سطح وارفارین شما می تواند ناخوشایند باشد ، اما بیشتر مردم می دانند که در کمک به محافظت از آنها در برابر سکته مغزی چقدر مهم است.

WATCH: چرا کیم تصمیم به کنار گذاشتن الکل گرفت

چگونه نبض خود را بررسی کنیم

می توانید بررسی کنید که آیا ممکن است با احساس نبض خود در مچ دست خود AF داشته باشید یا خیر. یک نبض طبیعی باید یک ضرب و شتم ثابت را دنبال کند. اگر AF داشته باشید ، نبض شما احساس نامنظم ، نامنظم و احتمالاً سریع خواهد بود و قدرت متفاوت خواهد بود. اگر نبض شما اینگونه احساس می کند ، یا اگر نگران هستید ، پزشک عمومی خود را ببینید.

1. یکی از دستان خود را بیرون بگذارید تا به کف دست خود نگاه کنید.
2. از انگشت شاخص و انگشت میانی دست دیگر خود استفاده کنید و لنت های این انگشتان را در قسمت داخلی مچ دست خود قرار دهید. شما باید آنها را در پایه انگشت شست خود در نزدیکی جایی که بند یک ساعت در آن قرار دارد قرار دهید.
3. به آرامی فشار دهید و نبض را احساس کنید. اگر نمی توانید چیزی احساس کنید ، کمی سخت تر فشار دهید یا انگشتان خود را تا زمانی که نبض خود را پیدا کنید ، به دور خود حرکت دهید.
4. هنگامی که نبض خود را پیدا کردید ، حدود 20 تا 30 ثانیه آن را احساس کنید. به ریتم پالس توجه داشته باشید تا ببینید منظم یا نامنظم است. برای شنیدن صدای پالس معمولی و نامنظم ، به صفحه بررسی پالس ما مراجعه کنید و فیلم ما را در مورد نحوه بررسی نبض خود تماشا کنید.

اطلاعات بیشتر

برای اطلاعات بیشتر ، به صفحه وب فیبریلاسیون دهلیزی ما مراجعه کنید یا به وب سایت انجمن فیبریلاسیون دهلیزی مراجعه کنید

فیبریلاسیون دهلیزی چیست؟

• فیبریلاسیون دهلیزی: دیدگاه بیمار