نقش آینده ارز در مدیریت ریسک

در این مقاله به بررسی نقش قراردادهای آینده ارز در مدیریت ریسک می پردازیم. خواننده می تواند مقدمه ای مختصر در مورد تاریخ بازارهای ارزی پیدا کند و تحت آن شرایط بازارها در دهه 1970 ظاهر شد. علاوه بر این ، این سؤال که چرا استفاده از معاملات آینده ارز برای قرار گرفتن در معرض خطر در معرض خطر قرار می گیرد ، پاسخ داده می شود. تجزیه و تحلیل عمیق تر از نحوه ساختار قراردادهای آینده ارز ، به ویژه مشخصات آنها و مزایا و محدودیت های آنها برای کاربر. علاوه بر این ، این مقاله به چگونگی استفاده از معاملات آینده ارز توسط شرکت کنندگان می پردازد. سرانجام ، استفاده مختصر از آینده ارز نیز با یک مطالعه موردی در بازار FX مورد بررسی قرار می گیرد.

1. معرفی

"Financial Future (CurrencyFutures) مهمترین نوآوری مالی در بیست سال گذشته است"

این بیانیه در سال 1986 از Merton H. Miller می تواند نشان دهنده اهمیت قراردادهای آینده ارز امروز باشد.

در هفت دهه اول بازار معاملات آینده قرن بیستم فقط برای تعداد کمی از مشاغل بود که تقریباً معاملات آتی در مورد محصولات کشاورزی معامله می کردند. در سال 1971 معاملات آینده بر اساس ابزارهای مالی که در بورس کالای شیکاگو (CME) معرفی شده است. بنابراین اولین معاملات آتی مبتنی بر مالی که یک قرارداد معاملات آتی ارز بود در بازار بین المللی پول (IMM) ، یک بخش مستقل از CME که در تجارت معاملات آتی تخصص دارد ، راه اندازی شد. این نوآوری بازار آتی را برای شرکت کنندگان که قبلاً در بازار آینده شرکت نکرده بودند ، مانند خزانه داران شرکت ، شرکت های چند ملیتی ، مدیران صندوق بازنشستگی و سرمایه داران باز کرد.(Melamed ، 2003)

مدیریت ریسک ارزی (همچنین به عنوان ریسک ارزی یا ریسک FX نیز شناخته می شود) برای شرکت ها در سالهای گذشته بیشتر و بیشتر شد. به گفته آلبوکرک (2007) جهانی شدن کالاها و بازارهای سرمایه به این معنی است که تعداد فزاینده ای از بنگاه ها باید در مورد محافظت از قرار گرفتن در معرض ارز خود تصمیم گیری کنند. این نیاز توسط بازارهای ارز خارجی بسیار بی ثبات تقویت می شود. نوسانات بالاتر حاصل از مبالغ سوداگرانه بالاتر ، در بازارهای ارزی معامله می شود ، که مبتنی بر معاملات تجاری زیربنای عملیاتی نیستند. به دلیل دلالان ، حجم معاملات واقعی بیش از حد است.

علاوه بر این ، بیان می شود که توافق نامه برتون وودز از سال 1945 که نرخ ارز ثابت بین اکثر کشورهای غربی و ارزهای آنها را تنظیم می کند در سال 1971 کاهش یافته است. این باعث شد که در را به ارزهای شناور رایگان که به طور منطقی باعث افزایش نوسانات می شوند ، باز کرد. در پاسخ به این شرکت های چند ملیتی ، مدیریت ریسک ارزی را بسیار جدی می گیرند.(چانگ و پونگ وونگ ، 2003)

تصویر در این گزیده قابل مشاهده نیست

شکل 1: نوسانات ارز USTW $ INDEX 1974 - 2010

همانطور که در شکل 1 مشاهده می کنیم ، نوسانات شاخص USTW $ با گذشت زمان نوسان دارد. شاخص USTW $ شاخص اصلی ارز است که میانگین وزنی از ارزش ارزهای دلار آمریکا در برابر زیر مجموعه ای از ارزهای شاخص گسترده است که به طور گسترده در خارج از کشور مسئله گردش می کنند.

نوسانات نرخ ارز ، سیستم حاصل را نشان می دهد که نیاز به ابزارهای ارزی را که قادر به محافظت از سرمایه عملیاتی از خطر حرکات نرخ ارز منفی است ، افزایش می دهد.. سایر تحولات و فن آوری ها باعث شده است که اخبار و اطلاعات به سرعت در سراسر جهان پخش شوند. علاوه بر این ، تأثیر رشد و روابط متقابل صنایع بخش خصوصی ، نیاز به پرچین بین المللی را توسط آینده تقویت می کند. به دلیل جهانی سازی و ادغام جهانی در تجارت و تجارت ، بازارها به هم وابسته تر شدند.(مادورا ، 2010) اولین قراردادهای آتی ارز که در سال 1972 در CME موجود بود ، پوند انگلیس ، دویچه مارک ، دلار کانادا ، فرانسوی فرانسوی ، ین ژاپنی ، پزو مکزیکی و فرانک سوئیس بود.(Melamed ، 2003)

2. بررسی ادبیات

2. 1 چرا برای محافظت از معاملات معاملات آینده؟

طبق گفته های چان و لیین (2006) بازارهای آینده ابزاری برای مدیریت ریسک و کشف قیمت ارائه می دهند. عملکرد کشف قیمت بوجود می آید زیرا شرکت کنندگان در بازار Spot می توانند اطلاعات فاش شده توسط قیمت های آتی را مشاهده کرده و موقعیت های خود را تنظیم کنند. شرکت ها برای جلوگیری از ضرر باید از مشاغل خود محافظت کنند. شرکت های فعال بین المللی در صورت داشتن بدهی هایی که به یک ارز خارجی رزرو می شوند ، با خطرات ارزی روبرو هستند. با افزایش بازارهای ارزی ، نیازهای بیشتری برای شرکت ها ، سرمایه گذاران و ممنوعیت ایجاد خطرات ارزی خود از معاملات ارزی خود ایجاد می شود. طبق گفته های Ghosh (1996) شرکت ها باید با سه قرار گرفتن در معرض ریسک اصلی ارز مقابله کنند. در مرحله اول ، ریسک معامله ای که به خطر جریان نقدی آینده در یک ارز خارجی اشاره دارد که تحت تأثیر نوسانات نرخ ارز قرار خواهد گرفت. این وضعیت ممکن است در صورتی رخ دهد که یک شرکت اکنون توافق نامه ای را امضا کند و پرداخت در آینده به ارز خارجی باشد. ثانیا ، ریسک اقتصادی که با تغییرپذیری ارزش فعلی جریان نقدی آینده ناشی از تغییرات نرخ ارز مشخص می شود. سرانجام ، ریسک ترجمه بیشتر یک مسئله حسابداری است و ضمن ترجمه صورت مالی تلفیقی شرکت ، از تغییر نرخ ارز ناشی می شود. به طور کلی ، این قرار گرفتن در معرض خطر می تواند به روش های مختلفی از آن محافظت کند. در ادبیات ما بین روشهای داخلی [1] و خارجی تمایز قائل هستیم.(مادورا ، 2010) در داخل کشور ، ریسک ارز را می توان با استفاده از ابزارهای سیستماتیک مانند آینده یا ابزارهای نامتقارن مانند گزینه ها محافظت کرد.(Bhargava and Brooks ، 2002) در این مقاله ما روی روشهای خارجی ، که از مشتقات مالی برای ریسک محافظت می کنند ، به ویژه در آینده ارز تمرکز خواهیم کرد. علاوه بر این ، Lien و Yang (2006) اظهار داشتند که در ادبیات به خوبی ثبت شده است که می توان خطر ارز را از طریق محافظت از آتی به حداقل برساند.

این ابزارهای مالی از مبادله خرید ارز یا معامله فروش ارزی گرفته شده است. آنها شامل ارز به جلو/آینده ، مبادله و گزینه ها هستند.[2] دسته های زیادی از قراردادهای آینده وجود دارد که مطابق با سازه یا ابزار مالی نامگذاری شده اند.[3] در این کار ما بر نقش قراردادهای آینده ارز در مدیریت ریسک تأکید خواهیم کرد.

2. 2 طرح و دامنه معاملات آتی ارز

معاملات آتی ارز در صرافی های آتی انجام می شود. بزرگترین صرافی آتی ارز در جهان بورس کالای شیکاگو است.(گراهام، 2000) تقریباً مبادلات آتی قوانین و رویه های خود را ایجاد می کنند. با این حال آنها توسط دولت ها تنظیم و نظارت می شوند. در ایالات متحده، بورس آتی توسط کمیسیون تجارت آتی کالا (CFTC) نظارت می شود.

همانطور که در بالا ذکر کردم، مشتقات مالی مختلفی وجود دارد که می توان از آنها برای مدیریت ریسک ارز استفاده کرد. معاملات آتی ارز بسیار شبیه به معاملات آتی ارز هستند. قراردادهای آتی مانند قراردادهای آتی هستند که حجم استاندارد یک ارز خاص را مشخص می کنند تا در تاریخ خاصی مبادله شود. با این حال، تفاوت اصلی این است که فورواردها محصولات تقریباً خارج از بورس (OTC) هستند که در آنها معاملات آتی بیشتر در کف بازار چندین صرافی در سراسر جهان معامله می شود و بنابراین نقدشوندگی بالایی دارند. برخی از آنها به عنوان مثال CME، بورس اوراق بهادار مالی بین المللی توکیو (TIFFE)، صرافی اروپایی (Eurex)، یورونکست، بورس آتی سیدنی، بورس آتی نیوزلند، بورس آتی نیویورک و ارز بین المللی سنگاپور هستند. بورس (SIMEX). به موجب آن CME بزرگترین و مهمترین بورس آتی خارجی در جهان است.(مادورا، 2010) فورواردها مستقیماً بین دو طرف توافق می شوند و بازار ثانویه وجود ندارد. معامله گران و دلالان می توانند در سراسر جهان مستقر شوند و از طریق تلفن با یکدیگر معامله کنند. در شکل 2 می توان تفاوت های اصلی بین قراردادهای آتی و قراردادهای آتی را مشاهده کرد.

تصویر در این گزیده قابل مشاهده نیست

شکل 2: مقایسه قراردادهای آتی و آتی

[1] روش های داخلی می تواند به عنوان مثال سیاست های قیمت گذاری، توری، تطبیق، پیشرو و عقب ماندگی باشد.

[2] چندین زیر گروه از مشتقات مالی وجود دارد.

[3] اینها می توانند به عنوان مثال: آتی کالا، آتی انرژی، آتی فلزات، آتی شاخص سهام، آتی بازارهای پول، آتی اوراق قرضه و اوراق قرضه و غیره باشند.